Зошто муслиманите се разединети?!

Од муслиманите се бара да бидат милостиви едни кон други (Куран 48:29) и да бидат како едно телот каде што ако некој дел го повреди целото тело треба да ја чувствува болката (Хадис).

Но, дали ние муслимани ја практикуваме оваа наредба на Куранот и сунетот? Муслиманите и различните исламски организации работат напорно, но фрустративно е очигледно дека горенаведените цели се толку неостварливи. Наместо муслиманите да бидат обединети во милост едни кон други, тие, во целина, се далеку од тоа. Наместо да ја чувствуваат болката и мизеријата на муслиманите кои страдаат од секаков вид угнетување и тиранија, повеќето од нас среќно уживаат во материјалните удобности на животот.

Секој ден што поминува носи голема смрт и уништување на муслиманите, само во многу поширок размер. Тажно е да се види дека муслиманските влади соработуваат со немуслиманите за да нанесат штета и страдања врз недолжни. Многу муслимански групи исто така се вклучени во борби едни против други во многу делови на муслиманскиот свет. И во некои земји каде муслиманите се во малцинство, нивната состојба е уште полоша. Како малцинство, тие систематски се подложени на дискриминација, понижување, прогон, тортура и силување. Едно прашање: дали некогаш ќе заврши?

Кога Грците ја нападнаа Турција во 1921 година (по наредба на Британците) срцето на Икбал почна да плаче. Тој знаеше дека тоа не е само напад на Турција, туку тоа е напад врз самиот ислам. Тој се обиде да го ослободи муслиманскиот ум од преовладувачкиот колонијален менталитет и од тесните интереси на муслиманите. Тој ја напиша песната „Толу-е-ислам“.

“Алчноста го растури човештвото. Вие (муслимани), станувате модели на љубов и братство. Надминете ги преку тесните граници на националностите (како Индијци, Хурасани, Авганистанци и Турци) и скокнете во неограничен океан (на исламот). “

Набудувајќи ја сегашната состојба во која се наоѓаат муслиманите денес, душата на Икбал мора да се чувствува исклучително немирна. За жал! Денес не постои Икбал меѓу муслиманите кои можат да го водат муслиманскиот Умет против силите на злото, кои се наклонети на неговото уништување. Но, муслиманскиот Ум, исто така, може да се распадне заради внатрешните конфликти.

Всушност, ова е она што се случува денес со муслиманскиот Умет. Веројатно, денес во светот нема луѓе кои се повќе поделени меѓусебно како што се муслиманите. Тие се поделени по религиозни, политички, етнички, културни, расни, јазични и секташки линии. Овие поделби се прошируваат понатаму во поделби. Статусот, богатството, славата и парите создадоа и социјални разлики меѓу муслиманите.

Муслиманите се поделени во основа на сунити и шиити. Сунитите се поделени на Ханафи, Малики, Шафаи и Ханбали. И шиитите се поделени на Кесании, Заидија, Имамија или Исни – Ашари, Исмалија и др. Сунитите исто така се поделени на Ахле-хадис и Ахле-фикх. Во индискиот потконтинент Ахле-фикх се поделени на Деобандис и Барелвис. Слични разлики има и на други места. Дали се сите овие поделби и разлики се само во мислите, како што тврдат многу муслимани?

Без разлика дали ќе признаеме или не, овие разлики и поделби создаваат физички, емоционални и психолошки бариери меѓу нас. Икбал вели дека овие разлики создаваат предрасуди кај луѓето.

Зошто и покрај јасно предупредување на Куранот и сунатот против тоа? Дали е тоа заради предрасудите кои се неизбежни резултати на нашите поделби, како што спомнува Икбал во горенаведената песна?

Со сите овие поделби и разлики, можеме ли да напредуваме во светот? Икбал не мисли така.

„Ти си Саид; ти си Мирза; ти си авганистанец. Ти си тоа. Кажи ми, и ти ли си муслиман? “

Тука Икбал го користи зборот „Саид“ за да претставува систем на каста што навлезе во муслимани (особено во индиското потконтинент заради влијанието на Хиндусите). Тој го употребува зборот „Мирза“ за да ја претставува владејачката елита и зборот „авганистанец“ за да ги претставува разликите во муслиманите засновани на регион, јазик и раса.

Сите овие разлики се анти-курански. Кога Икбал го поставува прашањето: „Кажи ми, и ти си муслиман?“, Имплицира дека оние што се чувствуваат горди и супериорни во однос на другите муслимани, бидејќи на овие етикети им се припишуваат на нивните имиња (а не заради богобојазност), немаат право да се нарекуваат вистински муслимани.

Куранот вели дека оние што создаваат разлики во Дин (ислам) се меѓу Мушрикуните- паганите:

„Не бидете меѓу Мушрикуните, т.е., оние што создаваат разлики во Дин (Ислам) и стануваат секти. Секоја (секташка) партија задоволна од самите себеси (дека следи правилен пат). ”(30:32)

„И оние што создаваат поделба во Дин (ислам) и стануваат поделени во секта, “(6: 159)

Пратеникот а.с. кажал дека:

„Секој што се оддалечува дури една педа од Уметот, го извадил исламскиот јарем од вратот, дури и да се моли и пости“.

Затоа, сè додека ние Муслиманите продолжуваме да ја загрозуваме ВИСТИНАТА содржана во Куранот, нема надеж и лек на нашите колективни, ментални, психолошки и емоционални болести. Не знаеме колку психолошки, емотивни и ментални идоли носиме цело време во нашите срца и умови. Куранот бара од нас да ги очистиме идолите и да ги очистиме нашите срца од сите видови на лажни божества. Овие суптилни форми на ширк се зависни и како бавен отров имаат застрашувачки ефект врз нашите срца и умови.

Да се молиме на Алах да ги обедини нашите срца во патот на исламот. Тоа е ветување на Алах дека ако го сториме тоа, тогаш ќе го вратиме нашето достоинство, моќ и слава (24:55). И Алах не го крши Своето ветување (2:80).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.